Blog o sztuce.

dziwne rozmowy.

2011-12-05T03:07:00.003+01:00

W internetowej wersji Art&B. (a być może nawet i w papierowej) można znaleźć bardzo interesującą rozmowę z Pawłem Makowskim. Rozmowę przeprowadza nie kto inny, tylko Andy Warhol (tym razem pod pseudonimem Jarosław Mikołaj Skoczeń). link jest tu

Paweł Makowski i Andy Warhol, zródło: www.artbiznes.pl

Pan Paweł, sympatyczny 30lat, porzucił rynek farmaceutyczny na rzecz rynku sztuki. Rozmowa jest dość długa i momentami jałowa a w całości wyjątkowo debilna. Jednak, mimo tych kilku mankamentów warto ją przeczytać. Dowiadujemy się z niej np, że:

- zdobycia stopnia naukowego (doktorat) wiąże się z siedzeniem w bibliotece przez pół roku
- bohater wywiadu jak i ankieter mają na myśli "sztukę nowoczesną, tworzoną współcześnie"
- Anna Szprynger to wybitna artystka młodego wieku, której prace wiszą w (jakimś) muzeum w Berlinie
- oraz, że Stanisław Młodożeniec, Jakub Słomkowski, Katarzyna Smaga to znani, cenieni polscy artyści, z dużym dorobkiem.
- oraz, że prace tej trójki nie są "pokazywane ani promowane"

a teraz filozofia sprzedaży:

- na początku: "obraz, który kosztuje na przykład 30 tysięcy złotych, nasi klienci mogą wziąć go u nas w leasing."
-potem: " Możesz zapłacić u nas 1 200 zł miesięcznie za dzieło warte około 40 tysięcy złotych i już obcować z tym dziełem, cieszyć się nim. Ono jest u Ciebie w aktywach…"
- i na koniec: "Po roku okazuje się, że kupiłeś je za 30 tysięcy, a teraz kosztuje 50 tysięcy złotych, już zarobiłeś i nie musisz wydawać całości tych pieniędzy. W ten sposób powstał instrument do inwestowania."

z innych ciekawostek:
-"Prasa nie umiera, ona się tylko przesuwa"
- "W przypadku „Art & Business” chcemy do końca 2011 roku osiągnąć nakład w liczbie 60–70 tysięcy egzemplarzy."

A tak na poważnie. Być może, tak naprawdę chodzi o to, żeby zarobić nie na sprzedaży prac, tylko na emisji akcji (AH jest notowane na niższym parkiecie). Dziwne jest to (a może w sumie nie dziwne), że sprawę firmuję m.in Bogusław Deptuła - krytyk sztuki znany z telewizji. Dziwne jest tez to, że w grupie wyjątkowo nieciekawych artystów AH jest dwu, którzy tam nie pasują. Andrzej Cisowski, nie najgorszy malarz, który wcześniej, z tego co pamiętam, związany był z galerię Lokal 30, oraz Szymon Artur Urbański, który był ważnym (choć dziś chyba zupełnie zapomnianym) malarzem w latach 80tych.

ps: ostatnio dostałem na mój prywatny adres email reklamę AH z takim oto filmem:

i teraz nie wiem, co u diabła znaczy haslo: "Zbuduj z Nami najcenniejsze wspomnienia dla swoich pokoleń"

pps: Równie ciekawy wywiad z Maciejem Orłosiem zatytułowany: " Maciej Orłoś - Kolekcjoner sztuki" link jest tu

oto jego fragment:

Czy posiada Pan swoją prywatną kolekcjędzieł sztuki?
MO: Tak, i to ogromną – są to rysunkii malunki moich dzieci! A jeśli chodzio dzieła profesjonalistów, to niestety niemam. Wisi u mnie w domu abstrakcyjny obraz polskiego malarza okresu międzywojennego (nazwiska nie znam) oraz niespecjalnie wartościowy obraz nieznanego malarza, który kupiłem będąc we Francji.Mam również fragment dzieła EdwardaDwurnika, który zakupiłem na aukcji charytatywnej.

Andrzej Szpindler

2011-11-24T20:30:00.000+01:00

Bieżący sezon wystawienniczy zaowocuje licznymi odwiedzinami zaprzyjaźnionych galerii. Rozpoczynamy od krakowskie spółdzielni Goldex Poldex. Zaproszony Goldex zaprosił Andrzeja Szpindlera, legendarnego w pewnych kręgach literata i artystę.

otwarcie wystawy Rury to my, znaczy my - czyli sympatia

już w poniedziałek 28 listopada o godzinie 19.00

zapraszamy

www.galeriapies.pl

Fibak

2011-10-13T01:48:00.003+02:00

Na uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu rozpoczął się kolejny rok akademicki. Z dobrze poinformowanego źródła wiem, że na wykład inauguracyjny próbowano zaprosić Irenę Szewińską albo Noriaki Kasai. Niestety Pani Irena, ani pan Kasai nie mogli przyjechać przygnieceni codziennymi obowiązkami. W końcu padło na Wojciecha Fibaka, który akurat przypadkowo przechodził ulicą. Zaskoczony pan Wojciech, skoczył do domu rodzinnego po katalogi i niemal punktualnie rozpoczął swój wykład. Oto fragment początku.

W lokalnej prasie Pani Iwona Torbicka pisze, że jej się nie podobało. Pisze też o satysfakcji jaką osiąga, gdy słyszy odmienione przez przypadki nazwisko "Jan Berdyszak" (dla osób, które czytają tego bloga i nie pochodzą z Poznania - Jan Berdyszak to artysta i wieloletni pedagog naszej szkoły).

obieg

2011-10-06T00:05:00.000+02:00

na obiegu recenzja wystawy w Tarnowie, bardzo inteligentnie autor dostrzega wszystkie plusy wystawy. coż.
http://obieg.pl/prezentacje/22559

czekamy na recenzje w Arteonie, ponoć, już tak bardzo się nie podobało.

NOWY DYREKTOR TARNOWSKIEGO BWA!!!

2011-09-20T17:05:00.002+02:00

Przez kilka ostatnich dni żyłem w napięciu w oczekiwaniu na wyniki konkursu na stanowisko dyrektora tarnowskiego BWA.Faworyt jasnej strony mocy - Ewa Łączyńska -Widz (która do tej pory była P.O. dyrektora) konkurowała z Romanem Fleszarem, członkiem ZPAP, lokalnym plastykiem. Prace Pana Romana można zobaczyć tu.

Ewa wygrała w cuglach, informacja nie jest jeszcze oficjalna, ale z pewnego źródła. Nominacja czeka na podpis prezydenta miasta (choć to czysta formalność).

Bardzo się cieszę i gratuluje Ewie, jest najmłodszym dyrektorem tego typu placówki w naszym kraju. Pani dyrektor skończyła historie sztuki (ze świetnymi wynikami) na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach rozpoczęła prace w BWA, zrealizowała tam dwie edycje "Alfabetu Polskiego" - cyklu spotkań i wystaw z najważniejszymi artystami polskiej sztuki współczesnej (obie edycje zakończone wspaniałymi publikacjami). Jest współredaktorką książki Tarnów. 1000 lat nowoczesności. Zna angielski, jest bardzo oczytana i wszyscy ją lubią. Wykazuje się też niesamowitą wręcz cierpliwością.

Ewa Łączyńska - Widz, dyrektor BWA w Tarnowie.

Na pocieszenie, tym, którzy kibicowali Romanowi Fleszarowi, dedykują taką oto piosenkę:

goście, goście

2011-09-20T02:10:00.001+02:00

Miniony weekend przyniósł wizyty dostojnych i miłych gości.
W piątek tarnowskie BWA odwiedził minister Zdrojewski. Oto zdjęcie dokumentujące ten dostojny moment:

wczoraj był minister skarbu Aleksander Grad (ale nie dostałem jeszcze zdjęcia).
a między tymi wizytami przyjechała Monika Sosnowska i Wilhelm Sasnal, jedyni uczestnicy wystawy Tarnów. 1000 lat nowoczesności, którzy dotychczas jej nie widzieli.

od lewej Wilhelm (t), Anka (t), Mateusz, Kasia (t), Monika, Marcin, Ewa (t) literka "t" symbolizuje Tarnów jako miejsce urodzenia! Autor bloga nie urodził się w Tarnowie, tylko w Zielonej Górze, więc przy nazwisku miałby (zg). Bardzo tęskni za swoim rodzinnym miastem, zwłaszcza, że tegoroczne winobranie przeszło mu kolo nosa.

100 lat dla ZPAP

2011-09-12T02:19:00.011+02:00

przekrój nory

Dziś wyjątkowy wpis - w formie nagrania audio. po odsłuchaniu należy obejrzeć film
aby wysłuchać nagrania, proszę kliknąć TU

koniec marzeń o Sopocie

2011-09-10T01:23:00.007+02:00

zdjęcie z wernisażu wystawy Georgas Braque Metamorfozy w PGS
.

Nie mam cały czas zdjęć z dokumentacją prac z Tarnowa. Zresztą, nie może być za lekko, kto chce zobaczyć wystawę, musi zadać sobie trud i wybrać się do tego przedziwnego miasta.

Kilka miesięcy temu opisywałem wystawę Brudna Woda w PGS Sopot. Celem mojej wizyty w mieście Jarosława Kubiaka była nie tylko chęć zobaczenie (i opisania) wystawy, chciałem zanurzyć na 20 sekund stopy w Morzu Bałtyckim oraz porozmawiać z dyrektorem (a w zasadzie z jego asystentką) na temat możliwości zorganizowania wystawy w PGS.

No i chyba nic z tego nie wyjdzie, muszę przyznać, że Sopocianie nie zasypali mnie lawiną propozycji. Idea darmowych wakacji w Sopocie pod pozorem organizacji wystawy upadła.
I w sumie nie ma co żałować, bo i tak, po tym co zobaczyłem na stronie (a o czym powiedzieli mi znajomi z Krakowa, których pozdrawiam) nie można tam robić wystaw. Mówie to z bólem, bo program tej galerii miał jaśniejsze momenty, a za ewentualną współpracą idzie ponoć niezłe honorarium i nocleg w brzydkim, ale wygodnym hotelu Sheraton.

Sytuacja wygląda tak, że pewien gość kupił grafiki Georgas'a Braque'a z prawem do ich reprodukowania.
Grafika zawiera również, znajdujący się w polu obrazowym, podpis artysty - który również można reprodukować. Ten gość, który pewnie jest złym i chciwym człowiekiem, zaczął robić takie "warianty" tych kilku prac - mamy więc biżuteria a'la grafika Braque'q, wazony, makatki. Potem poszedł (to moja rekonstrukcja zdarzeń) do dyrektora galerii, który jest człowiekiem z ulicy niezorientowanym w zagadnieniach sztuki współczesnej i wcisnął mu tę wystawę. Na stronie galerii bezwstydnie piszą "Wystawa „Metamorfozy” będzie jednym z ważniejszych wydarzeń wystawienniczych w Polsce w 2011 roku." :)

tak to jest opisane na stronie galerii TU

Prawie wszystko ponoć można kupić (w galerii dostępna jest lista cen).
oto zdjęcia, jak nie zobaczycie to nie uwierzycie. TU

Wystawa jest na "Poziomie 1" galerii PGS można oglądać ją do 18 września.
(a tak na marginesie, w PGS jest też "Poziom 0", czy komukolwiek byłoby miło mieć wystawę na "Poziomie 0"?

już po.

2011-09-04T23:10:00.002+02:00

Przeżywam właśnie depresję powystawową - jest to częsta przypadłość wśród kuratorów. Z tego powodu nie chce mi się jeszcze, w sposób jak zwykle zabawny i elokwentny, opisywać zmagań sztuki z życiem.

Niebawem, gdy spłyną wszystkie zdjęcia zamieszczę relację.

Mój dwumiesięczny pobyt w Tarnowie i Mościcach właśnie się skończył. Ostatni etap tysiącletniej podróży odbył się w balonie. Wylądowałem w zupełnie innym miejscu. adieu.

komentarze

2011-08-14T23:42:00.002+02:00

postanowiłem dodać komentarze. wszystko co chcieliście mi powiedzieć, a z jakiś powodów nie wypadało, może zostać wypowiedziane! i to zupełnie anonimowo .

NIECIECZA RZĄDZI!

2011-08-14T23:23:00.008+02:00

projekt trzech stadionów Termaliki Brukbet Nieciecza. przewidywana data oddania obiektu: 2013. Projekt sfinansowany przez Unie Europejską.

Brukbet Nieciecza nie przegał jeszcze w tym sezonie meczu i z 7 punktami jest liderem I ligi. Przypomnę, że Ci sympatyczni piłkarze, zwani przez kibiców innych drużyn dziećmi kukurydzy, graja dla wsi Nieciecza liczącej 726 mieszkańców.

Pasmo sukcesów Niecieczan jest dla nas, tu w oddalonym o 25 kilometrów od stadionu Brukbetu Tarnowie, wielką inspiracją.

Większość czytelników mojego bloga jest w jakiś sposób zaangażowana w projekt Tarnów. 1000 lat nowoczesności, dla pozostałych 7 osób które czytają blogosztuce zapraszam do zapoznania się z programem imprezy na stronie www.tarnow1000.pl

zakupy

2011-08-08T00:38:00.003+02:00

Wraz z Piotrem Kuklą, zasłużonym pracownikiem tarnowskiego BWA pojechaliśmy do tutejszej castoramy (która w Tarnowie jest od niedawna) po niezbędne narzędzia, których tu ostatnio brakowało. Kupiliśmy wiertarkę, wyrzynarkę, pilarkę, szlifierkę, dalmierz (w kąciku poradnikowym zademonstruje możliwości dalmierza, jak mi się będzie chciało) i trochę drobnych rzeczy.

Czy widzicie co tu jest napisane?

Uwaga Muchozol!

2011-08-03T19:52:00.007+02:00

Od kilku tygodni przebywam w Tarnowie. Wraz z Ewą Łączyńską, pracownikami BWA, stażystami i asystentami przygotowujemy wystawę Tarnów. 1000 lat nowoczesności. Jest już strona internetowa www. tarnow1000.pl.

Bwa w Tarnowie (które jest organizatorem wystawy) znajduje się od kilku miesięcy na dworcu kolejowym. Dworzec został wyremontowany za 100 miliardów nowych złotych, z tego powodu nie wolno wchodzić na niego w brudnym stroju, wbijać gwoździ i generalnie ingerować w jego piękną bryłę architektoniczną z przełomu XIX i XX wieku. Na dworcu grasuje Pan Muchozol - osoba która czuwa nad zachowaniem nieskazitelnego stanu obiektu. Pan Muchozol zasłynął z tego, że obliczył ile kosztuje usunięcie jednej kupy zrobionej przez muchę na znajdującym się wewnątrz żyrandolu (15 zł). Oczywiście nie wolno palić przed dworcem (najbliższe bezpieczne miejsce to schody przed ośrodkiem zdrowia), nie wolno też pozostawiać rowerów w niedozwolonych miejscach. Muchozol wykręca siodełka z takich rowerów. To co zobaczyłem przedwczoraj, to już chyba jednak przesada:

2011-07-24T17:02:00.002+02:00

Zniecierpliwieni brakiem wpisów na blogu czytelnicy sami postanowili coś napisać. Krzysztof Kaczmarek i Łukasz Jastrubczak relacją z naprawy klamki do przyczepy kempingowej "Beyerland 495-B" rozpoczynają nową rubrykę "teksty gości" oraz dodają kolejny wpis do cieszącej się wielką popularnością rubryki "kącik poradnikowy".

Jak naprawić klamkę przyczepy kempingowej "Beyerland 496-B"?

Opcja 1; koszt: 5000 ISK = ok.120PLN

Kupujemy niezbędne, prawdopodobnie, produkty w sklepie:
1) Klej Bison (odpowiednik Poxipolu, prawdopodobnie)

2) Pilnik

3) Plastikowe elementy do łączeń hydraulicznych

4) WD-40

5) Piłkę do metalu.

Najpierw przy pomocy piłki do metalu odcinamy porządany kształt z profilu plastikowego.

Szlifujemy go,

do gładkości

rozrabiamy klej Bison

i łączymy plastikowy prostokąt z miejscem w klamce, z którego pierwotny element się oderwał.

zostawiając na wyschnięcie przez noc.

to samo robimy z drugą niedziałającą częścią, którą łączymy za pomocą kleju Bison.

ale najpierw przemywamy obie części terpentyną.

kiedy rano okaże się że klej nie zadziałał, można spróbować jeszcze raz.

Opcja 2, koszt 7 ISK = ok. 10groszy

Prosimy w sklepie budowlanym pracownika o wywiercenie dwóch małych dziurek w odpowiednim do tego miejscu w klamce. Zakupione dwie śrubki wkręcamy w klamkę.

Zreperowana w ten sposób przyczepka, po miesięcznych podróżach może wrócić do właściciela.

Pool

2011-06-15T01:17:00.005+02:00

Marcin Zarzeka - artysta Galerii Pies inauguruje działalność magazynu artystycznego "Pool", którego wspólnie z Yosuke Demukai jest założycielem i kuratorem.
Zapraszamy na imprezę związaną z wydaniem pierwszego numeru magazynu artystycznego POOL - z siedziba w Tokyo, Warszawie i Wiedniu.
Launch Party odbędzie się w najbliższy piątek, 17 czerwca, w galerii Piktogram/BLA - SOHO Factory na warszawskiej Pradze (ul. Mińska 25).
Na POOL PARTY zagrają:
- zespół DAS FIEBER z Wiednia - założony przez Helge Schania, projektantkę legendarnej marki Wendy & Jim, współpracującej przez ostatnie 15 lat z takimi ikonami mody jak Vivienne Westwood, Helmut Lang, Comme Des Garcons czy Jean-Charles de Castelbajac,
- HUGO CAPABLANCA - ulubieniec tanecznej i modowej sceny Berlina,
- ARTUR8 - znany warszawskiej publiczności artysta, określany przez europejskie media, jako jeden z najlepszych DJ-ów grających disco oraz wczesny house,
- ACTIVATOR - Sharif Zawideh, obieżyświat i muzyk z Detroit, który tymczasowo osiadł w Warszawie; znany jest ze współpracy z Anią Kuczyńską.
Współautorzy biorący udział w pierwszym numerze pisma to:
Anrealage, Wendy & Jim, Ania Kuczyńska, Petar Petrov, UEG, Birgit Megerle, Yohei Yoshida, Alexander Nussbaumer, Mario Grubisic, Lukas Gansterer, Christoph Pirnbacher, Kasia Korzeniecka, Szymon Rogiński, Tomasz Kowalski, Maurycy Gomulicki, Daphne Ahlers, Andrzej Sobolewski, Lucie Stahl, Philipp Ruthner.
http://www.facebook.com/?ref=logo#!/event.php?eid=206588286049620

NIEDZIŚ.

2011-06-05T20:56:00.002+02:00

TO JEDNAK NIE DZIŚ. Ciemne siły z Woronicza wprowadziły mnie w błąd, emisja programu z Galerią Pies za tydzień (w niedziele o 23.10). Możemy bez obaw oglądać Gwiezde Wojny!

TVP Kultura

2011-06-03T20:04:00.001+02:00

Już w Niedziele, 5 maja, w TVP Kultura w ramach audycji Videogalerie wystąpi Galeria Pies (pokażemy film Krzysztofa Kaczmarka, Łukasza Jastrubczaka oraz wspólny film Łukasza Jastrubczaka i Krzysztofa Kaczmarka - słowem trzy filmy).

W tym samym czasie na TVP 2 emitowane będą Gwiezdne Wojny: Atak Klonów. Nie jest to najlepsza cześć Gwiezdych Wojen, więc nie ma co (na końcu któryś z tych rycerzy Jedi przecina na pół tego z pomalowaną twarzą, ale to też mogło być w innej części).

Zapraszam.

What's the differerce between Pawel and Wawel.

2011-06-03T02:33:00.004+02:00

Rok po tym jak skończyły się wszystkie pieniądze z Funduszy Norweskich artyści Galerii Pies Krzysztof Kaczmarek i Łukasz Jastrubczak wraz z Małgorzatą Mazur i Igorem Klaczyńskim wybrali się na Islandię realizować swój spektakularny projekt o zagranicznej nazwie "What's the differerce between Pawel and Wawel".

oto jego opis:

Galeria Miejska w Tarnowie razem z CSW Kronika w Bytomiu, oraz szereg islandzkich partnerów organizują objazdowy pokaz polskich filmów fabularnych, w lecie 2011 roku, na Islandii.Przez miesiąc, filmy z lat 60tych i 70tych, "Złotej Ery" polskiego kina, będą wyświetlane w różnych miejscach na Islandii. Zaczynając od Höfn, czteroosobowa ekipa odwiedzi pięć innych miast, próbując także zaprezentować cztery wybrane filmy w nietypowych miejscach Islandii.
Podczas pokazu 10ego czerwca w Reykjaviku w Bíó Paradís, odbędzie się koncert Gabrieli de Silva. Polska śpiewaczka operowa, odśpiewa kompozycję utworzoną z wybranych melodii polskich filmów z lat 60tych i 70tych. Scenografię do koncertu przygotuje grupa artystyczn Krzysztofjastrubczakłukaszkaczmarek. Utworzona w 2010 roku w Krakowie grupa działa w obszarze videoperformance'u oraz rzeźby. Ich pierwsza praca video, zatytułowana "Buchbuch", odnosiła się do estetyki końca lat 80tych, która przetransponowana została na kilka performensów dokumentowanych kamerą VHS.

Przy odrobinie szczęścia, niebawem, otrzymam relację z tej wyprawy. Tymczasem zachęcam do zapoznania się z projektem na stronie http://www.pawelandwawel.org/

Oprowadzanie

2011-06-02T00:48:00.003+02:00

Oprowadzanie obyło się bez większych ekscesów. Mój kolega z rzeźby Szymon krzyczał za
uczestnikami wycieczki, aby mi nie ufali (potem stwierdził, że może jednak warto, żeby mi ufali, bo mogę im zrobić wystawę).

Oto zdjęcia z tego miłego popołudnia:

Tego samego dnia, o 19.00, odbył się (mimo deszczu) bardzo interesujący performance kol. Moniki Szydłowskiej. Jeśli Monika zgodzi się, niebawem napiszę relację.

Darmowe oprowadzenie po wystawie końcoworocznej.

2011-05-31T01:56:00.004+02:00

Po roku oczekiwania, wreszcie kolejna wystawa końcoworoczna Poznańskiego Uniwersytetu Artystycznego. W rozmigotanym, zmiennym świecie, jedno pozostaje niezmienne. Znakomici profesorowie gwarantują wysoką jakość prac studentów. Nagrodą za całoroczną pracę, jest udział w tej prezentacji.

Poważnie jednak mówiąc, wystawy takie jak te, są znakomitym sposobem na to, aby zapoznać się z wadami i zaletami wyższego szkolnictwa artystycznego.

Wszystkich chętnych zapraszam do wspólnego zwiedzania najciemniejszych zakamarków szkoły (będą też oczywiście jaśniejsze momenty).

1 czerwca (dzień dziecka) 2011, godzina 15.00

Uniwersytet Artystyczny Poznań

al. Marcinkowskiego 29

zbiórka przed schodami do głównego wejścia

wstęp wolny

info facebook:

http://www.facebook.com/event.php?eid=134120646663280

link do relacji z zeszłorocznej wystawy końcoworocznej jest tu

SOPOT

2011-05-29T23:11:00.045+02:00

W podróży do Sopotu towarzyszył mi Mikołaj Iwański, bodaj najsłynniejszy (przynajmniej ostatnimi czasy) były pracownik Politechniki Koszalińskiej oraz, co nie wszyscy wiedzą, szef poznańskiej frakcji Zielonych. Mikołaj właśnie napisał (i czeka na recenzję) doktorat na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Tematem doktoratu jest rynek sztuki w Polsce. Jak przystało na osobę zajmującą się rynkiem sztuki, Mikołaj jeździ Mercedesem.

Mercedes 124 Diesel (zwany potocznie Baleronem) występował już na moim blogu (tu). Łączy on w sobie sportową elegancję z harmonią proporcji, wcześniej auto Mikołaja było wykorzystywane jako taksówka i to nie byle gdzie, bo w Bochum (Niemcy).
Podróż zaczęliśmy w dobrych nastrojach, wyjazd z wyjątkowo nudnego Poznania nad morze to zawsze miła odmiana. Po drodze nie mogło obyć się bez zdjęcia przy monumencie informującym o przebiegającym na trasie Wale Pomorskim - widomy dowód na polskość ziem odzyskanych mimo 800 letniej okupacji niemieckiej.

Pierwsza bardzo niemiła niespodzianka jaka nas spotkała zdarzyła się pod Miastkiem. Mieliśmy wypadek z udziałem Sarny, zwierzę niestety nie przeżyło. My wyszliśmy bez szwanku, samochód nie.
Co robić po zderzeniu ze zwierzęciem:
1. Wezwać Policję (zwierzę mogłoby przeżyć i potrzebować pomocy, policja wzywa leśniczego, który zajmuje się sprawą, jeśli zwierzę nie przeżyło ktoś musi je usunąć z drogi)
2. Po przyjeździe Policji nie ma sensu prosić ich o sporządzanie notatki. Odszkodowanie od Związku Łowieckiego czy Lasów Państwowych można uzyskać tylko w okresie polowań, gdy zwierzyna jest płoszona. W innym wypadku nie ma na to szans, nawet jeśli stara się o to Policjant (nasz uderzył już 3 sarny). Gdy samochód jest zniszczony (straciliśmy lampę i tzw. grilla) po sporządzeniu notatki policjant musi zabrać dowód rejestracyjny. Nie jest to nic dobrego, gdyż trzeba wzywać lawetę. Wiadomo, że nikt nie ma autocasco, więc nie ma co.
3. Umawiamy się z Policją, że się nie widzieliśmy, odwołujemy wezwanie na 112. Oni wzywają leśniczego (jako, że zwłoki zwierzęcia znaleźli przypadkiem)
4. Odjeżdżamy, ale ostrożnie.

Prawe światło i kierunkowskaz do wymiany.

Dziura w miejscu osłony chłodnicy

Dojechaliśmy do Słupska, rodzinnego miasta Mikołaja. Światło zostało tymczasowo zreperowane. 30 km przed Sopotem wysiadło wspomaganie kierownicy i zapaliła się kontrolka oznaczająca akumulator.
Co należy robić w takiej sytuacji:
1. Na początku koniecznie zlekceważ objawy, bez wspomagania nie jest lekko, ale da się dojechać. Światełko może być objawem awarii całej deski rozdzielczej, nic z tym nie zrobimy.

2. Po dojechaniu na miejsce warto zobaczyć co się dzieje z silnikiem

3. W tym przypadku przyczyna awarii wspomagania w Baleronie Mikołaja leżała w tym, że spadł pasek klinowy. Ta dwa elementy są w jakiś niezrozumiały sposób sprzężone ze sobą. Pasek należy wymieniać co jakiś czas, albo i nie. Demontujemy pokrywę.

4. Zakładamy pasek, w internecie znajdują się schematy ułożenia paska na kołach zębatych, nie znaleźliśmy niestety opisu do Mercedesa Diesla 124.

5. Uruchom wyobraźnię (przestrzenną), po licznych próbach w końcu uda się znaleźć prawidłowe ułożenie

6. Nie da się na siłę nałożyć paska. Mimo prób. Okazało się, że Mercedes 124 Diesel posiada tzw. zespół naciągacza (nie ma to związku z tym, że Baleron był wcześniej niemiecką taksówką).

7. Jeśli nawet doraźnie zajmujesz się sztuką idź do najbliższej galerii, z pewnością pożyczą Ci narzędzia. Nie idź do najbliższego Sheratona, tam z pewnością nikt nie pożyczy Ci narzędzi
8. Pożyczyłem narzędzia od bardzo miłego Pana z obsługi technicznej PGS w Sopocie. Do nałożenia paska potrzebujemy: imbus czwórkę, klucz trzynastka, duży płaski śrubokręt (ale bez imbusa ostatecznie też da radę)

9. Odkręcamy śrubę mocującą odciągacz
10. Zakładamy Pasek
11. Jeśli uda Wam się to zrobić w czasie krótszym niż godzina jest dobrze.

W drodze powrotnej spotkało nas kolejne niemiłe zdarzenie. Z racji naszej, raczej niepolskiej, urody zostaliśmy wzięci za przemytników i pod pozorem sprawdzenia gaśnicy zatrzymała nas służba celna.

W tym rejonie ma być budowana elektrownia atomowa, nie dziwi więc wzmożona czujność.
Jedyne co Mikołaj miał wspólnego z radioaktywnością to jeden z jego wcześniejszych
samochodów egzotycznej marki „Proton” (malezyjska odpowiedź na Mitsubishi). W „Protonie”
Mikołaja swego czasu wybuchł silnik, więc Mikołaj już nim nie jeździ.
Co należy zrobić w razie zatrzymania przez służbę celną:
1. Nie należy się popisywać znajomością języków obcych (w szczególności rosyjskiego)
2. Zachować spokój i asertywność.
3. Odwracać uwagę od braku gaśnicy, trójkąta, apteczki, tylnego światła, krwi na zderzaku.
4. Zagadywać.

Ostatnią niemiła niespodzianką był mandat za brak biletu parkingowego. Zatrzymaliśmy się w Słupsku na dwie minuty po papierosy i colę, po wyjściu ze sklepu znaleźliśmy mandat od Straży Miejskiej wypisany na godzinę 11:11 (a była 11:10).

Co należy zrobić w takiej sytuacji:

1. Dzwonimy na nr telefonu widoczny na mandacie (będziemy pytać o godzinę i domagać się reklamacji)
2. W trakcie przełączania między pokojami w urzędzie nasza linia obrony upada
3. Wrzeszczymy
4. Płacimy.

Baleron po wszystkich niezbędnych naprawach.

No dobrze, a teraz wystawa:

Głównym powodem wycieczki była chęć zobaczenia Brudnej Wody - wystawy przygotowanej przez Ewę Juszkiewicz i Paulinę Ołowską w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. To bardzo
sympatyczna placówka wystawiennicza, umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie sopockiego molo.

Mam wrażenie, że umknęła ona trochę polskiej publiczności, a szkoda, bo jest to więcej niż przyzwoita wystawa. Udało nam się zdążyć w ostaniej chwili, gdyż niebawem wystawa miała być demontowana, a galeria przygotowana na przyjęcie Janka Simona.

Mikołaj twierdzi, że oglądanie wystawy należy zacząć od filmu. Na wystawie jest jedna praca wideo: Artemisa Agnieszki Brzeżańskiej. Praca oparta na bardzo prostym zabiegu – z filmu pornograficznego pozostawione zostały wątki fabularne. Rzecz rozgrywa się w kolorystyce meksykańskiego odpowiednika TVN. To bardzo syntetyczne ujęcie potocznego wyobrażenia o sztuce połączonego z uprzedmiotowiającym kobietę męskim wyobrażeniem o jej uległości. Bohaterka aspiruje do „męskiego” zawodu malarza w związku z tym jest bardzo protekcjonalnie traktowana, mamy również figurę opresyjnego ojca oraz nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Domyślamy się również, że jej walka o prawo do spełnienia swoich ambicji wiąże się z szeregiem usuniętych przez Agnieszkę Brzeżańską scen.

Mikołaj ogląda film Agnieszki Brzeżańskiej. Obejrzał go prawie dwa razy.

Ta prosta, w gruncie rzeczy zabawna praca, otwiera cały szereg skojarzeń, które umiejscowione są na styku świata sztuki i partialchalnej struktury społecznej. Fallocentryzm modernizmu stworzył model białego, heteroseksualnego mężczyzny. Film Brzeżańskiej odsyła nas do tego wyobrażenia, ośmiesza je i siłą rzeczy dekonstruuje.
Niestety w realnym, nie filmowym świecie jest tak, że większość profesorów na Akademiach stanowią starzy mężczyźni, którzy co prawda nie zachowują się tak jak bohater filmu (poza naprawdę nielicznymi przypadkami), ale umacniają oni wyobrażenie o „męskim” charakterze zawodu artysty.
Niebezpiecznym wyjściem z tej męskocentrycznej wizji świata jest tworzenie wystaw sztuki kobiet. Takie koncepcje często ocierają się o banał, zwłaszcza gdy stoi za nimi zbyt płytka refleksja dotycząca feminizmu. Tworzenie dla kobiet osobnej kategorii „sztuki kobiet” potwierdza tylko patriarchalny układ i podział na poważną i tą mniej poważną sztukę.
Z drugiej strony, kobiety, jako grupa przez lata dyskryminowana i poszkodowana może potrzebują takich wystaw jako rodzaj rekuperacji za doznane krzywdy i upokorzenia? Należy pamiętać, że feminizm nie jest odbijaniem piłeczki, a patriarchat jest opresyjny zarówno dla kobiet jak i mężczyzn!

Niestety może też być inaczej i tego rodzaju wystawy nie stoją w opozycji do najnowszych zdobyczy feminizmu. Nie jestem zbyt biegły w tego typu teoriach, co zawdzięczam niestety lenistwu.
Czy wystawa „Brudna Woda” wpisuje się w manierystyczny nurt „wystaw sztuki kobiet?”. Nie. Ona idzie o krok dalej, nie jest reprezentacją „sztuki kobiet”, w której implikowanym widzem jest mężczyzna, rządzi się ona inną logiką, której, z racji trudności w werbalizacji zwerbalizować nie potrafię, a którą, musicie mi uwierzyć na słowo, głęboko odczuwam.

Wystawa odwołuje się do swego rodzaju „kobiecej” symboliki, przenicowując ją i ustawiając w nowym interesującym kontekście. Jednym z głównych elementów jest wielka szafa (swoją drogą bardzo dobrze wykonana przez obsługę techniczną galerii). Umieszczono w niej kilkadziesiąt prac, nie były one podpisane i tworzyły swojego rodzaju mozaikę technik i postaw reprezentowanych przez zaproszone do udziału w wystawie artystki. Z jednej strony odniesienie do „szafy” jako przestrzeni prywatnej jest prostą metaforą (a raczej męskim wyobrażeniem) o twórczości kobiet jako o czymś schowanym, realizowanym w zaciszu domowym. Czymś co nigdy nie ujrzy publiczności. Z drugiej strony, wydaje mi się, że sposób aranżacji tych prac, w bardzo gęstym układzie, przywodzi na myśl sposób aranżacji XIX wiecznych salonow, tzw. aranżację petersburską. To zestawienie stereotypowo „prywatnej” przestrzeni z „salonowym” sposobem prezentacji jest szczególnie ciekawe. W pewien sposób jest to wizja alternatywnego salonu, który mógł odbyć się w mieszkaniu którejś z zapomnianych XIX wiecznych artystek.

W Bardzo podobała mi się też forma ekspozycji małych prac, które umieszczono na czymś w rodzaju pulpitów. Kolor i rytm brył przywodzi na myśl fale. Fala porywa prace. W gruncie rzeczy, wystawa mogłaby się ograniczyć do tych dwu elementów, bądź kontynuować ideę konstruowania skomplikowanego sztafażu dla prac. Nie jestem jednak krytykiem tylko kuratorem, więc z natury wiem lepiej jak wszystko powinno zostać zrobione.

Narracja wystawy dzieli ekspozycję na dwa poziomy galerii: na dole prace, które odnoszą się do „brudnej wody” (czyli „brudnych”, dzikich i niepokojących sił natury, które uosabia kobieta) na górze woda staje się coraz czystsza (sam na to nie wpadłem, zostało mi to podpowiedziane). Całość wieńczy panorama Bałtyku, który, przynajmniej z tej odległości wydaje się całkiem czysty.

Do wystawy został wydany fanzinowy katalog (numerowany!). Jest też wspaniały manifest.
Poza wszystkim mam wrażenie, że trochę się mijam z tym pokazem. Sądzę, że jego sens jest zawarty gdzie indziej niż na sali ekspozycyjnej. Wydaje mi się, że manifest nie jest tylko kolejną kokieteryjna grą z pola sztuki współczesnej i między uczestniczkami wytworzyło się prawdziwe poczucie siostrzanej więzi (choćby na czas realizacji tego projektu). Mimo, że kilka rzeczy nie podobało mi się i wiele rzeczy zrobiłbym inaczej, to właśnie w kilku dość kuriozalnych (nietypowych) decyzjach aranżacyjnych kryje się prawdziwa moc zdarzenia jakim jest ta wystawa, a ja czuje się tak obarczony swoją płcią i wszystkimi związanymi z nią nawykami, że „Brudna Woda” wyrzuca mnie na mieliznę. I to jest dobre.

Małgorzata Szymakiewicz, Niewiedza

2011-05-12T18:59:00.000+02:00

W najbliższy poniedziałek o godzinie 20.00 w świeżo wyremontowanej siedzibie Galerii Pies odbędzie się wernisaż wystawy Małgorzaty Szymankiewicz "Niewiedza". Zabieraliśmy się do tej wystawy od dawna, w końcu, udało się.

Oto krótka notka prasowa, z której młodzi artyści z Krakowa (choć napotkani w Tarnowie) Tomasz Kowalski i Agnieszka Polska śmiali się i dokazywali mówiąc do mnie "króliczku":

Lepiej jest nie wiedzieć niż wiedzieć źle. Niewiedza wyskakuje jak królik z kapelusza, podbiega do nas i prosi, żeby wziąć ją na ręce. Tak łatwo ulec złudzeniu, że pogłębianie naszej wiedzy doprowadzi nas do szczęścia i samorealizacji, tymczasem lepiej wsunąć palce w mięciutkie białe futerko.
Wystawa Małgorzaty Szymankiewicz jest ostatnią przed wakacjami wystawą w Galerii Pies.

Zapraszamy!

Artenalia

2011-05-12T01:07:00.006+02:00

Pod koniec drugiego semestru, komisja składająca się z członków samorządu studenckiego Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu wybiera najgorsze spośród prac swoich kolegów. Później zbierają je do kupy (w starej rzeźni) i robią wystawę o nazwie "Artenalia". Według tradycji, po tej wystawie, robi się stos, na którym płoną wszystkie zgromadzane dzieła.

Niestety w tym roku nie udało mi się uczestniczyć w tej wesołej uroczystości, mam jednak relację fotograficzną od życzliwych osób.

oto ona:
https://picasaweb.google.com/dorota.p/Artenalia?authkey=Gv1sRgCLq08oyporvQRw

Jak zrobić bryłę życiorysu?

2011-04-17T00:21:00.017+02:00

Kącik poradnikowy już dawno nie gościł na moim blogu. Dziś dowiemy się jak zrobić "Bryłę Życiorysu".

Autorem koncepcji "Brył Życiorysu" jest Norman Leto, znany malarz i artysta nowych mediów. Bryły są do nabycia w galerii Kolonie, za kilka tysiący złotych możemy zamówić bryłę swojego życiorysu.

Oto film reklamujący bryły.

Norman robi też bryły, których nikt nie zamawia, oto bryła Edwarda Krasińskiego:

1.Do stworzenia bryły potrzebujemy butelki typu pet. W tym przypadku są to butelki po wodzie mineralnej. Są szczególnie dobre, ze względu na ich błękitny kolor.

2.Wypijamy zawartość butelek,

bądź wylewamy do zlewu.

3. Pamiętajmy aby nie wyrzucać nakrętek!

4. Usuwamy naklejki.

5. Dokładnie.

6. Formujemy bryłę życiorysu.

7. Gotowe.

8. Zakręcamy uformowaną bryłę (przy pomocy nakrętki)

W zależności od objętości użytej butelki uzyskujemy różne bryły. Do stworzenia brył szczególnie ważnych osobistości możemy użyć 5 litrowego baniaka.

Ta mniejsza to bryła życiorysu zwykłej sprzątaczki, ta większa to bryła życiorysu Kuby Banasiaka.

Powodzenia!

Łapy do góry.

2011-04-14T23:15:00.003+02:00

Jutro na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu tytuł Doktora Honoris Causa otrzyma Józef Janković. Artysta ostatnie interesujące prace zrobił 50 lat temu, niemniej lepsze to niż nic. Znany jest głównie z motywu łapy.

Tego samego dnia, otwarta będzie wystawa Jankovica w Arsenale. http://arsenal.art.pl/event/josef-jankovic/

Nie jest to specjalnie ważne wydarzenie, staram się zapełnić bloga przed długą relacją z Rumunii, której jeszcze nie napisałem. Cierpliwości.

dziwna wiadomość

2011-04-06T13:25:00.002+02:00

Po powrocie z Rumunii znalazłem dziwną wiadomość w skrzynce emailowej galerii. Oto ona:

Dzień dobry,

w najbliższym numerze Dobrego Wnętrza chcemy pokazać sztukę przy okazji prezentacji wnętrz w czerwcowym numerze Dobrego Wnętrza. Poszukujemy obrazów i plakatów:

-hiperrealizm - w błękitach, mogą być sceny z plaży etc.

-rysunek węglem, piórkiem

-portrety

-plakaty modernistyczne (m.in. konstruktywizm etc.)

Proszę o przysłanie zdjęć w niskiej rozdzielczości. Po selekcji prześlemy wybrane zdjęcia.

Pozdrawiam

Olga Strużyna
Photoeditor

w drodze do Rumunii

2011-03-30T15:25:00.002+02:00

Dojechaliśmy przedwczoraj do Cluju. To ładne miasto.

W drodze odpadł nam z samochodu spory kawałek plastiku:

Marcin

2011-03-29T17:37:00.005+02:00

Jestem w Rumunii. Zanim jednak tutaj trafiłem byłem w Krakowie. Odwiedziłem Marcina Maciejowskiego - wspaniałego artystę i interesującego człowieka. Marcin intensywnie pracuje. Oto 3 paczki jego papierosów (myślę, że co najmniej na dwa dni).

Oraz sześć butelek wody pitnej.

miłego dnia.

White Russian

2011-03-27T20:00:00.011+02:00

Galeria Pies przechodziła w ostatnim czasie istotne przeobrażenia. Zregenerowaliśmy podłogę, ściany, zainstalowaliśmy nowe oświetlenie. Wszystko to, aby prace na wystawie Marcina Zarzeki "White Russian" mogły wyglądać godnie.

Tak oto wyglądał któtki tekst prasowy o wystawie Marcina (która można oglądać do 15 kwietnia):

Marcin Zarzeka występuje w zespole The Compleiners, tworzy oprawę wizualna koncertów. Podczas jednej z tras zespół grał w Moskwie. W tym wielkim, przerażającym mieście Marcin znalazł sklep papierniczy, kupił tam papiery, zupełnie inne niż te, które są dostępne w Polsce. Miały inny wymiar kratek, ukośne linie. Zrobił z nich prace, piękne geometryczne kompozycje "White Russian". Powstały jako próba uporządkowania chaotycznej struktury miasta.

Czasem za pracami Marcina, tak jak za "White Russian", stoi jakaś historia, częściej są wysublimowaną formalną grą. Sztuka ta przypomina prace artystów pierwszej awangardy czy polską sztukę lat 70tych. To delikatne, kunsztowne dzieła. Rozważają swoje wewnętrzne problemy: pion i poziom, faktura, struktura.

Marcin Zarzeka, ur. 1985 roku, studiował na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu i Wiedniu. Miał wystawy indywidualne w Wiedniu (galeria Ve.sch, 2010) i Lipsku (Panipanama, 2009) oraz pokazy grupowe m.in. w CSW w Warszawie, Muzeum Kastrupgaardsamlingen w Kopenhadze, Muzeum Quartier w Wiedniu. Mieszka i pracuje w Warszawie i Wiedniu.

W tekście nie ma ani słowa o tym, ze Marcin jest golfistą. Oto dowód (zdjęcie z kijem - z facebooka).

Ten sport jest mi szczególnie bliski, gdyż sam pogrywam w golfa. W Polsce panuje przekonanie, że jest to sport snobistyczny, dla ludzi bogatych. Nie jest to prawda. Na pole przychodzę w starych i brudnych ciuchach i nikt mi nie powiedział złego słowa(nie używam też rękawiczki oraz jej nie posiadam, nie jestem też szczególnie bogaty).

Obecnie jest przerwa w sezonie golfowym. Tak naprawdę zima jeszcze nie odeszła. Oto zdjęcie ze starcia z Hanna Bakułą.

Marcin Zarzeka w Vesch

2011-02-06T17:32:00.012+01:00

10 lutego, w Ve.sch w Wiedniu zostanie otwarta wystawa Marcina Zarzeki.

Marcin już niebawem będzie miał również wystawę w Galerii Pies, będzie to więc świetna okazja, żeby zapoznać się z twórczością tego, niemal nieznanego w naszym kraju, młodego artysty.

Program towarzyszący wystawie Marcina:

10.02.2011
performance Marcina Zarzeki i Łukasza Jastrubczaka

(pokaz filmu super8mm z dzwiekiem).

17.02.2011
Pierwsza prezentacja magazynu "Pool" Vienna/ Warsaw/ Tokyo

03.03.2011

Pawel Trzcinski (z zespolu The Complainer) zagra soundtrack do wystawy Marcina.

adres:

Ve.Sch - Verein für Raum und Form in der bildenden Kunst
Schikanedergasse 11
1040 Wien

Nevaeh ot yawriats

2011-02-02T23:54:00.006+01:00

Już w piątek otwarcie nowej wystawy w Galerii.

Jeśli Was to interesuje, wejdźcie proszę TU.

Powódź

2011-02-02T03:05:00.010+01:00

Już niebawem otwarcie kolejnej urodzinowej wystawy w Psie (o czym może jutro).

Tymczasem byłem w Warszawie, co zaowocowało (jak to zwykle bywa w tym dużym i interesującym mieście) licznymi niespodziankami.

Wybrałem się na wernisaż wystawy Kasi Przezwańskiej do zaprzyjaźnionej galerii Kolonie. O Kasi pisałem jakiś czas temu tu: http://blogosztuce.blogspot.com/2010/08/warszawa.html

Niestety, podczas wernisażu wystąpiło niespodziewane oberwanie kaloryfera, co skończyło się powodzią.

A oto zdjęcie z akcji ratowniczej, w którą i ja miałem swój skromny wkład:

(zdjęcie nie oddaje skali kataklizmu)

Jak donoszą zbliżone do galerii Kolonie źródła, wszystko zdążyło już wrócić do normy.

Tymczasem wracając metrem napotkałem na niespodziewaną recepcję twórczości architektonicznej Jana Głuszaka Dagaramy.

Jan Głuszak był futurologiem, mieszkał w Tarnowie. Oto niektóre z jego projektów:

Więcej o tej fascynującej postaci można przeczytać w książce (której miałem przyjemność być współredaktorem) Tarnów. 1000 lat nowoczesności (której miałem przyjemność być współredaktorem) . Gorącą ją polecam, gdyż ponoć do tej pory sprzedało się 8 egzemplarzy.

plakat

2010-12-16T22:31:00.004+01:00

Z wielką radością prezentujemy sylwestrowy plakat. Jest srebrny.

W jego stworzenie zaangażowała się Ewa Klepacz, Monika Szydłowska, ja, pracownia offsetu poznańskiej ASP (a w zasadzie UA) oraz nieznany z imienia projektant swetrów firmy Bizi Knits.

zapraszamy na sylwestra.

Sylwester!!!

2010-12-16T00:39:00.003+01:00

SYLWESTER W GALERII PIES
wstęp: do 20 grudnia 20 zł, do 31 grudnia 31 zł

w cenie smaczny poczęstunek, tani bar.
wystąpią m.in. De Mono, Varius Manx, DJ Piniak z Warszawy, Mafia, Kasia Kowalska, Sting.

Obowiązują stroje wieczorowe.

kontakt:
tel: 603 899 242, 502 274 031

Wpłaty można dokonać przelewem na konto w tytule podając imię i nazwisko, bądź komuś z galerii osobiście.

dane do przelewu na stronie galerii www.galeriapies.pl

zapraszam!!!

Budapeszt

2010-12-13T01:31:00.014+01:00

Mimo tego, iż z Budapesztu powróciliśmy dobre dwa tygodnie temu, nie mogłem się zebrać do napisania relacji. Nie było nadmiernego szału. Wszystkie niemiłe rzeczy, które nas spotkały mam na zdjęciach. Oto one:

Obiad w Mucsarnogu (coś jak u nas Zachęta), strasznie suchy kurczak z olbrzymią ilością bardzo niesmacznych żółtych kulek (nie wiem co to było). Nie bylo co prawda drogo, dostaliśmy nawet deser (też bez szału) i dużo wody, o której kilka dni później, w dość przypadkowych okolicznościach, dowiedziałem się, że była z kranu (ponoć na Węgrzech można pić z kranu, ale mimo wszystko)

Asystentka galerii Zuza wzieła ususzona pierś z kurczka na tle bardzo niedobrego ryżu. Kolejna niedobra rzecz która nas spotkała to wielkie łapy autorstwa Małgorzaty Warlikowskiej na które musiałem patrzeć, gdyż znajdowały się w moim bliskim otoczeniu.

Łapy na tle obrazu o Dżingis-chanie:

A oto tekst towarzyszący Łapom:

Instalacja EAT YOUR BRAIN to mój osobisty protest przeciwko wszechogarniającej nas żądzy posiadania ładnego domu, ładnego życia, ładnego tyłka… To artystyczne świadectwo mojej bezsilności wobec konsumpcjonizmu współczesnego świata.

Było tez sporo śmiesznych rzeczy.

to:

i to:

Nie mogło zabraknąć ciekawostki z pola sztuki, oto obraz, który na pierwszy rzut oka wygląda jak praca A. Modiglianiego:

A tymczasem okazuję się obrazem Elmyra de Hory z ok 1960 roku (zdjęcie niestety nieostre).

Copy is a hommage.

A jeśli chodzi o jaśniejsze momenty:

ładne stoisko galerii Kisterem z Budapesztu

na którym można było zobaczyć prace m.in Gyorgy'ego Jovanovics'a

oto piękna praca tego artysty z Ludwig Museum:

Na koniec najprzyjemniejsze rzeczy:

Wycieraczka z rzadkim motywem pandy:

oraz dzieło Łukasza Jastrubczaka, które pokazywaliśmy:

Dziękuję Instytutowi Polskiemu w Budapeszcie a w szczególności Timei Jerger za wszelką okazaną nam pomoc.

remont

2010-12-11T22:34:00.005+01:00

W galerii trwa remont (przed zbliżającym się Sylwestrem i wystawą Gosi Szymankiewicz), pracom remontowym przewodniczy, można tak powiedzieć, Jarosław Kubiak, student wzornictwa przemysłowego na poznańskim Uniwersytecie Artystycznym (dawniej ASP).

Jarosław ochoczo wziął się do pracy:

A oto efekt:

Koparka

2010-12-10T02:03:00.005+01:00

Po wernisażu tradycyjnie poszliśmy do Kisielic (poznańska knajpa na ul. Taczaka 20).

Po długich dyskusjach na temat sztuki oraz mieszczaństwa (któremu dr P. Bernatowicz dawał przez cały wieczór wyrazy niechęci) Małgorzata Rej - sympatyczna absolwentka poznańskiego ASP odjechała koparką śnieżną.

PPS

2010-12-09T17:29:00.012+01:00

Otwarcie wystawy Rafała Jakubowicza mamy już za sobą. Wkrótce zdjęcia z otwarcia (wkrótce również relacja z targów w Budapeszcie, jeszcze się nie otrząsnąłem i nie mam dystansu).

Tymczasem przytaczam mój tekst oraz dokumentację z najnowszego projektu tego dzielnego artysty:

Post Post Scriptum o trzeciej wystawie Rafała Jakubowicza w Galerii Pies.

W Poznaniu już dawno zaczął się sezon wystawienniczy, nawet galeria Starter otworzyła wystawę. Tymczasem Pies, z dużym poślizgiem, rozpoczyna sezon pokazem Rafała Jakubowicza PPS. Towarzyszące galerii już od dobrych dwu sezonów uczucie wyczerpania i melancholii emanuje również z wystawy Jakubowicza.

PPS jest kontynuacją wystawy SP/PS, która zrealizowana była w galerii Le Guern w Warszawie i Centrum Sztuki WRO we Wrocławiu. Rysunek, który stanowił ilustrację do jednego z tekstów Jerzego Ludwińskiego posłużył Rafałowi do stworzenia neonu.

Tym razem, na wystawie PPS Rafał pokazuje pracę „Dziara”. Dziara to wytatuowany na prawej ręce zygzak, ostatnia linia ze schematu Ludwińskiego. Dziara, poza swoim, dość przecież specjalistycznym kontekstem, jest bezsensownym bazgrołem, którego ten całkiem jeszcze młody artysta nie pozbędzie się do końca życia. W czasopiśmie „Świat Tatuażu” gest Rafała byłby kompletnie niezrozumiały, mimo tłumaczeń, a nawet dość długiej już tradycji wykorzystywania tatuażu przez artystów współczesnych.

Napotkałem ostatnio w Krakowie koleżankę, studentkę prawa. Nie interesowała się sztuką. Próbowałem jej wyjaśnić zawiłości sztuki współczesnej, o co z grubsza chodzi np.: appropriation art, co Duchamp miał na myśli itd. Powiedziałem jej, że artysta ma prawo uznać, że dany przedmiot czy zjawisko (niekoniecznie wykonany przez niego samego) jest sztuką. Nie ma tego prawa ani widz, ani krytyk. Napotkana w Krakowie koleżanka spytała czy wobec tego istnieje ktoś kto ma prawo uznać, że dany przedmiot czy zjawisko uznany wcześniej przez artystę za sztukę tą sztuką nie jest.

Artysta musi mieć oparcie w świecie sztuki, gdyż poza nim, traci tę cudowną właściwość czynienia ze zwykłych przedmiotów artefaktów. Schemat Ludwińskiego obrazuje w jaki sposób sztuka rozpływa się w rzeczywistości, uzyskujemy signifiant, którego signifié rozpłynęło się zupełnie i może stanowić już wszystko.

Czy wobec naszego zagubienia, ktoś może sprawić, że fontanna stanie się znowu pisuarem z fabryki Roberta Mutta a tatuaż na ręce Rafała szczerze spodoba się jego znajomym i rodzinie?

Ostatecznie jego tatuaż jest podstawową moleskułą plastyki – zygzakiem, a cała długa droga od schematu Ludwińskiego, przez wystawę SP/PS od PPS prowadzi nas do rudamentarnych form języka sztuki, które znamy i lubimy od najwcześniejszego dzieciństwa.

Dziękuję za uwagę.

Budapeszt

2010-11-21T16:31:00.002+01:00

Jedziemy na targi sztuki do Budapesztu. Jest to wszystko dość niejasne. relacja niebawem!

Odwiedziny

2010-11-14T02:51:00.010+01:00

Podczas mojego dość długiego pobytu w Krakowie odwiedziłem Marcina Maciejowskiego, znanego i cenionego malarza, współtwórcę (nieistniejącej już) grupy Ładnie i redaktora Słynnego Pisma we Wtorek. Po jego wystawie retrospektywnej w Muzeum Narodowym w Krakowie mówi się o nim jako o drugim Matejce. Pamiętajmy, tytułu tego nie otrzymuje przecież każdy, kto miał retrospektywę w MN w Krakowie, przecież nie tak dawno temu była tam wielka prezentacja M. Abakanowicz i nikt nie mówi o niej jako o Matejce.

W ramach cyklu zapomniane wystawy w Galerii Pies przypomnijmy wszystkie wystąpienia Marcina Maciejowskiego.

Marcin Maciejowski trzy lata temu zaszczycił Galerię Pies indywidualną wystawą (która potem została przeniesiona do nieistniejącej dziś galerii Artpol).

Oto jedno ze zdjęć z tej wystawy:

a tu dokumentacja z Artpolu

http://art-pol.org/projekty/pies/maciejowski.pdf

To nie koniec! Występował również na wyjazdowej wystawie Psa w również nieistniejącej już galerii Delikatesy "Książka w sztuce i kulturze polskiej".

Praca przedstawiająca Marcina Świetlickiego była umieszczona w biurze Galerii. Przypomnijmy, Delikatesy były nie tylko galerią, ale również wydawnictwem, księgarnią, sklepem z dizajnem, a nawet w pewnym momencie prawie kawiarnią. Krótko mówiąc w biurze bardzo dynamicznie się pracowało. Świetlicki z portretu spozierał z pogardą (a przynajmniej brakiem sympatii) na wydarzenia w biurze.

Podczas wystawy w Delikatesach pokazywana była również gablota z bardzo wczesnymi obrazami Marcina. Ta sama gablota stała później w Muzeum.

Marcin brał również udział w wystawie "Ostatni dzień lata",

o wystawie można przeczytać tu (sam o swojej własnej wystawie musiałem napisać do czasopisma artystycznego) http://obieg.pl/prezentacje/15821

Marcin Maciejowski, Artysta artysta, krytyk krytyk, 2008, w rysunki w ramach

a tu opis pracy Marcina:

"Praca Marcina Maciejowskiego, jedyna, która w bezpośredni sposób dotyczy krytyki. Na dwu rysunkach (oprawionych w odpowiednio w złotą i czarną ramę) znajdują się słowa i wyrażenie charakterystyczne dla słownika artystów oraz krytyków. Marcin przydaje krytykom złotą ramę, artyści dostali skromną - czarną. Praca ta znajduje się w kolekcji Galerii Pies, bardzo nam na niej zależało, gdyż zdjęcie, które posłużyło do realizacji rysunku zostało zrobione właśnie w Galerii Pies podczas wernisażu wystawy Marcina Maciejowskiego w czerwcu 2007 roku (znajduje się na nim autor wraz z Basią Bańdą). Na drugim rysunku przedstawiony jest Adam Mazur (choć niespecjalnie podobny) oraz Piotr Bernatowicz (bardzo podobny). Gest autora, który zamówił ramy do prac, jest ironiczny."

Duża część wypisanych sformułowań i zdań pochodzi z bloga Kuby Banasiaka, kiedyś krytyka (wcześniej malarza, współtwórcy fragmentaryzmu), obecnie wydawcy i galerzysty.

Marcin ma szczególne zamiłowanie do tekstów Kuby, oto zdjęcie swobodnie majtającej się po pracowni kartki formatu A4.

Niebieskim długopisem podkreślone jest zdanie, które pochodzi ze szczerej rozmowy Adama Mazura i Jakuba Banasika na łamach czasopisma Obieg.

Wystawy

2010-11-13T01:38:00.008+01:00

Sezon artystyczny już dawno się rozpoczął, a w poznańskiej siedzibie Galerii Pies nic się nie dzieje. Oczywiście pozornie! (o czym później). Galeria zainaugurowała sezon wystąpieniami wyjazdowymi, możemy więc zobaczyć: wystawę Łukasza Jastrubczaka "Wszystkie prace z kołem" w krakowskiej Galerii ZPAFISKA (www.zpafiska.pl), oraz wystawę Marty Tomasik pt: 00;38,45,02 we wrocławskiej galerii Emdes. Obie galerie są bardzo przyjemne. ZPAFISKA to niewielka (oczywiście pozornie) galeria na ul. św. Tomasza w Krakowie prowadzona przez: Karola Hordzieja, Tomasza Gutkowskiego i Piotra Lelka, oraz asystentkę galerii Agę Olszewską. ZPAFISKA zajmuje się również organizacją wielkiej imprezy pod nazwą "Miesiąc fotografii w Krakowie". ZPAFISKA rozwija się i już za chwilę będziemy mogli zobaczyć ich stoisko na najważniejszych targach fotografii w Europie ParisPhoto.

Wrocławska Galeria Emdes prowadzona jest przez Kamila Moskowczenko i Piotrka Blajerskiego. Mają bardzo ładną czterosalową przestrzeń z witryną na ulicy Chrobrego. Emdes istnieje od niedawna i stara się jak może zapełnić deficyt sztuki współczesnej we Wrocławiu.

Obie wystawy warto zobaczyć, wiadomo. Trzeba się śpieszyć, bo niebawem się zakończą.

Pozorny brak ruchu Galerii Pies związany jest z jego wewnętrznymi przeobrażeniami. Już niebawem zobaczymy Psa odmienionego, wyremontowanego z nowa stroną internetową i odświeżonym, młodzieżowym wizerunkiem. Oczywiście, może się to też nie udać i jeśli zobaczycie psa starego, w tak samo wyglądającej jak rok temu norze, z niedziałającą i brzydką stroną internetową będzie to znaczyło, że nie udało się.

Trzymajcie więc moi mili kciuki (myślę, że raczej się uda).

a oto zdjęcia podczas montażu wystawy Łukasza:

oraz z montaży wystawy Marty:

ranking

2010-10-05T23:04:00.004+02:00

Okazało się, że przeoczyłem ranking galerii prywatnych i publicznych, który publikowany był pod koniec lipca w Tygodniku Powszechnym. Nie ma powodu, aby nie wierzyć temu co piszą w tygodniku, tworzą go przecież katolicy.

Galeria Pies znalazła się na miejscu 10-11, ex equo z fundajcją profile, pod galerią Starmach za to ponad galerią Zderzak (co nie stanowi wielkiego zaskoczenia).

Ranking oraz artykuł Agnieszki Sabor i Piotra Kosiewskiego znajdziemy tu: http://tygodnik.onet.pl/1,49930,druk.html

Mój ulubiony ranking to ten z Polityki. Autor Piotr Sarzyński maniakalnie nie zwraca uwagi na otaczającą go rzeczywistość. Obok cyfry oznaczającej miejsce w rankingu, w nawiasie, znajduje się cyfra oznaczające zeszłoroczną lokatę. Wynika z niej, co się wydawało Piotrowi Sarzyńskiemu rok wcześniej. ranking jest tu: http://www.polityka.pl/kultura/aktualnoscikulturalne/1501953,1,karuzela-z-galeriami-ranking-wystawowy.read

dziwny początek roku akademickiego

2010-10-02T17:48:00.006+02:00

Rubryka "z życia pracowni" znika z bloga (przynajmniej na jakiś czas), stało się tak za sprawą rektora Marcina Berdyszaka, który uznał, że nie powinienem pracować w szkole.
Utrata pracy na Akademii Sztuk Pięknych w symboliczny sposób wiąże się z jej likwidacją. Od dwu miesięcy ASP nazywa się Uniwersytet Artystyczny.

Przez mój rok pracy z Panią Profesor Anną Tyczyńską miałem przyjemność oglądać wiele interesujących prac zrealizowanych przez studentów.

Jedną z moich ulubionych była praca Kingi Małychy, studentki architektury. Praca pokazywana była na wystawie końcoworocznej w naszej pracowni, oto jej zdjęcie i tekst, który na tą okazję napisałem:

Kinga Małycha, bez tytułu, 5 obiektów, gips

"Kinga narysowała plan swojego mieszkania. Jest to mieszkanie w bloku z lat 70tych. Z planu wycięła obszar, który zajmowany jest przez meble. Na podstawie tak przygotowanego rzutu powstały gipsowe bryły, odpowiadające poszczególnym pomieszczeniom.

Forma tych prac przywodzi na myśl rzeźby historycznej awangardy, działa artystów, którzy tworzyli w okresie międzywojennym, u zaczątków modernizmu. Są czymś między architektonami Malewicza a rzeźbami Katarzyny Kobro.
Architektura i sztuka w początkach modernizmu były blisko siebie, wypływały z tego samego programu racjonalizacji rzeczywistości. Prace Kingi jest głęboko krytyczna wobec medernistycznej idei.Tworząc "modernistyczne rzeźby" na podstawie rzeczywistej przestrzeni życiowej swojego mieszkanie, dekonstuuje modernistyczny ideał funkcjonalności. Odsłania słabość wizji modernistów w zetknięciu ze skromnymi możliwościami budownictwa mieszkaniowego końcowej fazy modernizmu. Corbusier'owska koncepcja "maszyny do mieszkania" skapitulowała wobec potrzeb i możliwości budowniczych w krajach socjalistycznych.

Sposób ekspozycji również nie pozostaje bez znaczenia. Kubiki, które przygotowane specjalnie pod prace nie są idealne. Spod szarej farby wyraźnie widać gwoździe, którymi zostały zbite. Umowność "monolitycznych", idealnie geometrycznych form wydaje się główną, choć nie zamierzoną przez artystów czy architektów, cechą poźnego modernizmu."

długi powrót do domu.

2010-09-10T01:09:00.007+02:00

Powrót z Tarnowa do Krakowa był wyjątkowo długi. Za kierownicą siedziała Martyna Sztaba, bardzo miła dziewczyna, która była szefową dwu bardzo ciekawych instytucji o dość pokracznych nazwach, czyli wydawnictwa Ha-art i (co nastąpiło później) galerii Delikatesy. Szefowanie wydawnictwu i galerii Martyna ma już za sobą, obecnie stoi przed nią nowe wyzwanie, o którym jednak nie mogę jeszcze pisać.

Tak czy owak podróż z Tarnowa do Krakowa odbyła się ze średnią prędkością 20 km/h. Kto Martynę zna, wie, że jest kierowcą (czy też jak mawia sama o sobie kierowczynią) bardzo ostrożną i szczegółowo analizującą każdy mijany znak. Tym razem ostrożność wymknęła się spod kontroli, sprawiło to, że podróż przeciągnęła się do prawie 5 godzin.

Z Tarnowa do Krakowa jest ok 85 km.

Po drodze zatrzymaliśmy się w Brzesku.

Brzesko to 16 000 miasteczko. Można je zobaczyć nie ruszając się z domu na panoramicznych zdjęciach tu.

Większość z nas kojarzy Brzesko z produkowanym tam piwem Okocim. Browar założył w 1845 roku Jan Ewangelista Goetz. Słynna kolekcjonerska rodzina Goetzów jest ponoć spokrewniona z Goetzami z Brzeska, nie mam pojęcia jednak skąd to wiem i czy to w ogóle prawda. Pewne jest, że po brzeskiej odnodze rodu pozostał piękny neobarokowy pałac, który każdy wielbiciel neobaroku powinien zwiedzić.

Nie zatrzymaliśmy się w Brzesku przypadkowo, produkowane są tam bowiem świetne lody, według tradycyjnej receptury itd.

Punkt ich sprzedaży znajduję się obok parku jordanowskiego przy ul. Uczestników Ruchu Oporu i placu Żwirki i Wigury. Buda może nie wygląda zbyt zachęcająco, ale naprawdę warto.

Martyna goni auto Łukasza Jastrubczaka. Opel Astra rocznik 93, pisaliśmy już o nim tu

Pamiętajmy, że w punkcie z lodami są też całkiem niezłe frytki.

Tarnów. 1000 lat nowoczesności. gdzie zjeść.

2010-09-08T21:44:00.023+02:00

Prolog wystawy Tarnów. 1000 lat nowoczesności odbył się w miłej, artystycznej atmosferze. Zdjęcia ze spaceru po Mościcach można zobaczyć na stronie magazynu Obieg.

Na stronie magazynu Obieg nie znajdziemy zdjęcia przedstawiającego rzeźbę Wilhelma Sasnala, taką fotografię można zobaczyć na stronie Gazety Wyborczej, pojawia się ono w tekście Doroty Jareckiej na temat tarnowskiego projektu. tu

Tymczasem dni spędzone w Tarnowie pozwoliły mi zrobić krótki przewodnik po punktach gastronomicznch miasta.

Jeśli przyjeżdżamy do Tarnowa pociągiem możemy wstąpić do restauracji "Secesja" mieszczącej się w remontowanym obecnie budynku PKP. Najlepsze lata "Secesja" ma już za sobą, jeszcze kilka lat temu było to jedno z ulubionych miejsc tarnowian. Dania są bardzo duże (w zestawie ziemniaki i frytki na raz). Menu jest bardzo bogate, co niestety nie przekłada się na jakieś nadzwyczajne doznania kulinarne.

Dużo lepiej jest przyjechać do Tarnowa PKSem, gdyż w budynku dworca autobusowego, na pierwszym piętrze, obok fryzjera, znajduje się bardzo miły bar. Serwują tam tradycyjną polską kuchnię. Za 10 złotych zjemy dwudaniowy obiad. Proszę nie lekceważyć tego miejsca, to jedno z najmodniejszych obecnie punktów gastronomicznych tego sympatycznego, małopolskiego miasta.

W centrum miasta, przy ulicy Sowińskiego 4 znajduje się bar Łasuch. Wszystko jest dobre itd.

Dla bardziej wysublimowanych klientów w sam raz jest restauracja Tatrzańska (ul. Krakowska 1). Restauracja Tatrzańska obsługiwała przyjęcie po otwarciu tarnowskiej wystawy . Wszyscy byli zachwyceni cateringiem. Niestety, moje dotychczasowe doświadczenia z pobytu w Tatrzańskiej nie były zbyt dobre. Nie polecam: zupy rybnej i carbonary.

Restauracja Tatrzańska cierpi na klęskę urodzaju jaj przepiórczych i na śniadanie podają jajecznice z jaj tych szlachetnych ptaków, podobnie jest z jajkiem do tatara. Zwykła kura nie ma czego tam szukać.

Na osłodę, bardzo dobre są wyroby cukiernicze oraz budka z goframi.

Do moich ulubionych miejsc należy Gospoda Rycerska znajdująca się na Starym Rynku (Wekslarska 1). Do ich specjalności należy pizza amerykańska (czyli w zasadzie "polska", na bardzo grubym drożdżowym cieście). Tzw. ćwiartka (czyli spory kwadratowy kawałek) kosztuje 6 zł.

Sytuacja się komplikuje, gdy chcemy coś zjeść na Mościcach. Do wyboru jest restauracja w hotelu Cristal Park (dawniej Chemik), to taki standard, dość drogi jak na Tarnów i bardzo niefajna restauracja Kasyno na ulicy Kwiatkowskiego. W tym samym budynku co restauracja Kasyno znajduje się pizzeria Rotunda, gdzie specjalizują się w serwowaniu bardzo niesmacznej pizzy.

a tak wygląda budynek gdzie znajduje się osławione kasyno i pizzeria rotunda. Autorem tej pięknej fotografii jest Nicolas Grospierre:

pozdrawiam

Tarnów. 1000 lat nowoczesności. Książka.

2010-09-06T01:28:00.012+02:00

Książka "Tarnów. 1000 lat nowoczesności" trafiła do księgarni już 3 tygodnie temu. Piszę o niej dopiero dziś, gdyż wcześniej nie było jednoznacznej okazji.

Książka powstała wspólnym wysiłkiem Ewy Łączyńskiej-Widz i moim (jesteśmy redaktorami). Tematem publikacji, jak wskazuje tytuł, jest Tarnów. Nie jest to klasyczny przewodnik.

Oto jego opis zaczerpnięty z okładki: "Najnowsza historia Tarnowa skupia w sobie wszystkie wady i zalety nowoczesności w jej specyficznym środkowoeuropejskim wariancie.To na obrzeżach Tarnowa powstały mościce, jeden z flagowych projektów niepodległej , modernizującej sę Polski dwudziestolecia międzywojennego., obecnie jedna z dzielnic miasta. To na przykładzie Tarnowa można obserwować, jak modernizm zamienił się we własną karykaturę, ustępując miejsca budownictwu doby realnego socjalizmu. Dzisiaj Tarnów to nie tylko pomnik dawnej mocy państwowej, ale również typowe dla naszego regionu cmentarzysko idei, także architektonicznych. Ale w Tarnowie znajdziemy również perły modernizmu peryferii - skarby najnowszej polskiej architektury, które ciągle nie mogą doczekać się należytego uznania. W ujęciu redaktorów tomu Tarnów to metafora nowoczesności, której krańce wyznacza totalne założenie Mościc i totalitarna rzeczywistość."

Książka wygląda tak:

Została wydana w wydawnictwie 40000 malarzy Kuby Banasiaka (znanego młodego krytyka sztuki, niebawem galerzysty a dawniej malarza, współtwórcy nurtu malarskiego zwanego fragmentaryzmem).

Na tej fotografii wyraźnie widać, że jest jest to najgrubsza z dotychczas wydanych przez to wydawnictwo pozycji. Ma co prawda tyle samo stron co antologia tekstów Rastra (512), ale daliśmy dużo lepszy (grubszy) papier, dzięki czemu zdjęcia zamieszczone wewnątrz prezentują się pięknie.

W książce znajdziemy (zgodnie z kolejnością spisu treści): przemówienie Eugeniusza Kwiatkowskiego wygłoszone z okazji otwarcia zakładów Azotowych w Mościcach w 1929 roku, modernistyczny Tarnów i Mościce w fotograficznym ujęciu Nicolasa Grospierra, zestaw kilkudziesięciu archiwalnych zdjęć pokazujących życie codzienne w przedwojennych Mościcach, tekst Barbary Bułdys o Mościcach, tekst Sebastiana Cichockiego o obrazach Wilhelma Sasnala o tematyce mościckiej.

Rozmowy z: Wilhelmem Sasnalem, Grzegorzem Piątkiem, Otto Schierem, Stanisławem Książkiem.

Dalej cykl 100 fotografii Jana Smagi przedstawiających wnętrze oszałamiającej późnomodernistycznej willi doktora Stanisława Książka.

Jest zbiór tekstów o Janie Głuszaku DAGARAMIE (któremu jest ta książka dedykowana). Dagarama to tarnowski architekt futurolog, tworzący głównie w latach 60. i 70tych. Postać fascynująca i tragiczna. Autorzy tekstów: Emilia Kiecko, Jerzy Hryniewiecki, Zbigniew Warpechowski (który był kolegą Głuszaka z akademika) i Stanisław Potępa.

Książkę wieńczy opowiadanie Jacka Dukaja, jednego z najważniejszych pisarzy literatury fantastycznej, a przy okazji mieszkańca Tarnowa. "Córka Łupieżcy", bo taki jest jego tytuł, to historia podróży przez dziwne miasto, które nieoczekiwanie pojawia się w okolicach Krakowa.

Książka kosztuje 39,99 zł, ale widziałem, że można ją kupić za 35 zł.

Zapraszam do czytania i pozdrawiam.

2010-08-28T23:38:00.002+02:00

Przygotowania przed wystawą na ukończeniu. Dziś, korzystając z chwili wolnego czasu, przygotowałem punkt zbiórki. Pomagała mi w tym dzielnie studentka malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (nowa nazwa Akademii) Dorota Pawlicka.

Do zobaczenia!

juz jesteśmy

2010-08-28T12:12:00.004+02:00

Już jesteśmy w Tarnowie. Prognoza pogody na niedziele jest optymistyczna, caly deszcze ma spasc dzis.

zdjecia z balkonu hotelu Cristal Park (który kiedyś miał ładniejszą nazwę "Chemik").

Brukbet

2010-08-25T02:12:00.010+02:00

Już w najbliższą niedzielę 29 sierpnia w Tarnowie odbędzie się prolog wystawy Tarnów. 1000 lat nowoczesności. Więcej dowiemy się ze strony www.tarnow1000.pl Zapraszam wszystkich do Tarnowa, to nie tak daleko, godzina drogi z Krakowa, 4 i pół z Warszawy i 9 z Poznania i 12 ze Szczecina.

Nową atrakcją Tarnowa będzie rzeźba Wilhelma Sasnala umieszczona w modernistycznej dzielnicy miasta - Mościcach. Rzeźba jeszcze nie jest gotowa, narazie wygląda mniej więcej tak:

tu robotnik przy pracy:

Jednym ze sponsorów wystawy jest Brukbet. Ta jedna z największych małopolskich firm zajmuje się produkcją kostki brukowej i innych podobnych artykułów. Firma Brukbet sponsoruje również klub piłkarski Termalica Brukbet Nieczecza (Termalica to rodzaj betonu komórkowego, który Brukbet produkuje - na pewno bardzo dobry).

Kilka miesięcy temu o klubie z Niecieczy zrobiło się głośno, awansowali do I ligi (czyli drugiej klasy rozgrywek, wyżej jest tylko Ekstraklasa). Sensacje wzbudziło to, że Nieczecza to wieś w której mieszka 720 mieszkańców. W drużynie gra obecnie tylko jeden rodowity nieczeczanin, który ze swoją drużyna przez 8 lat zrobił 7 awansów.

Wybrałem się wczoraj na wycieczkę rowerową do Niecieczy.

Zalane pola na trasie Marcinkowice - Nieczecza. Ostatnie opady dały się we znaki rolnikom:

Zazdrośni i złośliwi kibice drużyn z większych miejscowości nazywają nieczeczan "Dziećmi kukurydzy". Stadion znajduje się między polami uprawnymi (jest też kukurydza)

Dziękuje firmie Brukbet za pomoc w realizacji wystawy Tarnów. 1000 lat nowoczesności, oraz za sponsorowanie mojej ulubionej drużyny piłkarskiej.

Cisownica

2010-08-21T20:04:00.007+02:00

Wakacje się kończą, już niebawem wrócimy do szkoły lub na stanowiska pracy. Ostatnie dni spędziłem w miejscowości Cisownica. To średniej wielkości wieś niedaleko Cieszyna.

Gościłem w domu Mikołaja Kocikowskiego i Patrycji Ryłko (Patrycji nie było, była w tym czasie w Rosji).

Tak wygląda pupil Mikołaja. Ma na imię Czika i mimo mojej niechęci do psów, polubiłem go:

Mikołaj oprócz psa posiada również piłę spalinową marki Husquarna - światowego lidera w produkcji maszyn do pracy w lesie.

Oto jedno z ostrzeżeń, które znajdziemy w instrukcji obsługi:

Pamiętaj:

a to losy na loterie fantową organizowaną przez związek myśliwski, główną wygraną był dzik (warchlak):

Loteria była ustawiona, ale i tak nie wygraliśmy.

Wrocław

2010-08-05T23:37:00.005+02:00

Już dobre pare tygodni temu zakończył się festiwal filmowy Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu, wpis ten nie jest więc najbardziej aktualny, ale nie o aktualność tu chodzi.

Byłem tam i obejrzałem dwa filmu. Pierwszy autorstwa Normana Leto, który, mimo moich wielu wątpliwości w sumie podobał mi się (film, nie Norman). "Sailor", bo taki jest tytuł tego obrazu musiał być bardzo ważnym wydarzeniem tego festiwalu, bo jako jedyny miał plakat powieszony w męskiej toalecie i (jak wiem ze sprawdzonego źródła) również damskiej.

Drugi film jaki widzialem, to dzieło Krzysztofa Kaczmarka "Pompenzuballen". Krzysiek jest artystą Galerii Pies, więc jeśli pojawia się na tym blogu to tylko w słowach ciepłych a nawet entuzjastycznych. Film jest trudny do zaklasyfikawania gatunkowego, to coś pomiędzy dokumentem a stacjonarnym filmem drogi. Oczywiście bardzo mi się podobał, choć widziałem go drugi raz.

a teraz kilka zdjęć:

powszechnie wiadomo, że artystom Galerii Pies powodzi się coraz lepiej, ale pokój hotelowy Krzyśka był już jednak przesadą:

a tu film w trakcie projekcji:

Po premierze odbyła się dyskusja z autorem, którą poprowadziła kuratorka festiwalu Ewa Szabłowska

Po wszystkim poszliśmy do klubu festiwalowego, gdzie spotkałem trójkę moich znajomych z liceum, których z tego miejsca pragnę pozdrowić.

Pozdrawiam.

Warszawa

2010-08-03T00:55:00.026+02:00

Ucieka dzień za dniem, wystawy rozpoczynają się i kończą, dni przechodzą w tygodnie, tygodnie w miesiące, a nasze nudne życie przerywane jest raz po raz jakimiś atrakcjami. Ostatnią atrakcją jaka mi się przydarzyła była wycieczka do Warszawy (tak naprawdę jeszcze bardziej ostatnio byłem we Wrocławiu, ale o tym następny wpis).

Chciałem zobaczyć wszystkie wystawy, o których ludzie mówią, że to dobre wystawy, albo przynajmniej, że warto na nie iść. Jak wszyscy wiedzą, stolica Polski jest nieporównywalnie bardziej dynamiczna niż stolica Wielkopolski, więc każdy pobyt okraszony jest masą artystycznych przeżyć i ekscytacji.

Tak więc:

Najpierw udałem się do Muzeum Narodowego Dyrektorem muzeum jest poznański profesor Piotr Piotrowski. Byłem jego studentem, powiedział mi kiedyś, że przez całą swoją trzydziestoletnią karierę akademicką nie słyszał tak złego wystąpienia na seminarium jak moje (myślę, że przesadzał). Bardzo kibicuję prof. Piotrowskiemu w jego dyrektorowaniu i z niepokojem śledziłem zamieszanie wokół jego stanowiska, które wytworzyło się jakiś czas temu.

Szedłem do muzeum z dobrym nastawieniem.

Na wejściu kontenery. Wyglądają jakby spadły tam z ciężarówki i tylko szczelne zaklejenie ich reklamą Plus gsm sprawia, że domyślamy się, iż jednak są tam specjalnie. Ułożone są w podkowę, na osi głównego wejścia do muzeum. Wystawa w kontenerach to trailer biennale sztuki mediation (które ma odbyć się w Poznaniu). Kuratorem jest poznaniak Tomasz Wendland.

Na wystawę w kontenerach składają się bardzo nieinteresujące prace, oraz takie prace, które nie działają, bo są zepsute (być może są interesujące). Można też powiedzieć, że prace nie były zepsute, tylko spały.

a tu wzruszająca próba naprawienia tego, co zrobiło się źle:

Wewnątrz muzeum odbywała się wystawa "Ars Homo Erotica" przygotowana przez poznańskiego kuratora Pawła Leszkowicza. Wykazywała większy sens (choć też bym tu nie przesadzał) niż kontenery. Oczywista jest społeczna wartość tego pokazu, choć ku mojemu zaskoczeniu, wystawa nie wywołała poruszenia w kręgach prawicowych i obyła się bez incydentów. Być może wynika to z faktu, że społeczeństwo zmądrzało i kręgi skrajnie prawicowe są w zaniku. Moim zdaniem, wszyscy, którzy mogli się obrazić na tą wystawę i wyrażać protest bronią krzyża (o tym już za moment) przed Pałacem Prezydenckim.

Sama wystawa jest trochę nudnawa, dość słabo zrealizowana technicznie, co rzuca się w oczy. Zabudowa z płyt wiórowych została zrobiona niestarannie, kiepsko pomalowana, tabliczki odpadają i od razu widać, że obsługa techniczna nie czyta rubryki "kącik poradnikowy" na niniejszym blogu.

Najbardziej przygnębiające wrażenie (nie ze względu na jakość wykonanych ściań) robiła sala z pracami, które przedstawiały kobiety wyglądające jak mężczyźni oraz mężczyzn wyglądających jak kobiety.

Znalazły się na tam m.in prace jednego z moich najmniej ulubionych duetów artystycznych kubiak/ krawczyk. Wojtek Kubiak maluje, a Lidia Krawczyk najprawdopodobniej wymyśla. Prace to zazwyczaj wielkie portrety kobiet przebranych za mężczyzn lub mężczyzn za kobiety. Ta prosta w odbiorze i estetyczna sztuka idealnie nadaje się do zilustrowania problemów Gender, znakomicie wygląda też w salonie lub sypialni. Za pomocą skromnego zaplecza metodologicznego można z tych obrazow wyciągnąć kilka ogólnie znanych prawd i ważkich w kręgu studentek III roku kulturoznastwa problemów.

Żeby było jeszcze straszniej, umieściłem zdjęcie tej pracy dwa razy.

Poźniej poszedłem do Zachęty, gdzie pokazywana jest między innymi bardzo nieciekawa wystawa zatytułowana "Letni Nieletni". Chodziło o to, żeby pokazać jaka młodzież jest głupia. Do zilustrowania tego posłużyły głupie prace. Szczytową formą intelektualnej ekspresji wykazał się (nie pierwszy raz) Kamil Kuskowski, tworząc pracę, w której policyjne koguty przykręcone do ściany układały się w napis HWDP. Zniknęły mi gdzieś zdjęcia.

Były też jaśniejsze momenty, fragment filmu Krzysztofa Kaczmarka "Pompenzuballen" (o którym to filmie w następnym wpisie), oraz bardzo zgrabny film Adama Witkowskiego (koncert na perkusję i 100 kilo kartofli). Adam Witkowski to bardzo ciekawy artysta z Gdańska, który często pokazuje swoje prace w towarzystwie żony Ani Witkowskiej (która również jest interesującą artystką).

W Zamku Ujazdowskim wystawa "Wokół czaszki", której nie zrozumiałem, kolekcja, oraz pokaz Wojtka Bąkowskiego, który nawet rozebrał się na potrzeby jednego ze swoich filmów (gdzie nago włącza i wyłącza światło).

Tymczasem w dzień wyjazdu otworzyła się wystawa w Muzeum Sztuki Nowoczesnej "Mógłbym żyć w Afryce". Wystawa wygląda mniej więcej tak, jak wystawa "Republika bananowa". Jest lepsza, gdyż prac jest mniej, są filmy i generalnie ogląda się ją przyjemniej. Prace nie są podpisane, a z kartki nie wynika która praca jest czyja. Oczywiście wszystkie te prace, są mniej lub bardziej znane do wyrzygania. Tu jest jakiś dysonans, nie do końca rozumiem, po co robić wystawę z tak doskonale znanych (oczywiście w kręgach ludzi zajmujących się sztuką) prac. Mogłoby to stanowić wątek edukacyjny, ale ciężko edukować się bez podpisów. Prawdopodobnie chodziło o pokazanie ducha tamtych czasów, być może obrazy, obiekty i rzeźby miały stanowić sztafaż dla filmów. Wszystko to zakończyło się dość dziwną historią, gdyż prof. Ryszard Woźniak zabrał w trakcie wernisażu swój obraz. Później, w liście, podaje powody i wylicza nieprawidłowości. Jednym z nich był fakt, że podczas wernisażu dyrektor muzeum Pani Joanna Mytkowska miała koszulke z napisem "Neue Bieriemiennost".

Widziałem wystawę która mi się podobała. Była to wystawa Tomasza Mroza, artysty, który przez pewien czas miał związek z moją galerią, a który odkąd go znam boryka się ze skomplikowanym procesem obróbki silikonu budowlanego (którego używa do produkcji swoich prac).

Wystawa odbyła się w sympatycznej warszawskiej galerii Czarna, na potrzeby tej wystawy została wybudowana architektura, wbudowano kilka miniaturowych sal ekpozycyjnych.

Odwiedziłem też mieszkanie Katarzyny Przezwańskiej, którego to wystrój stanowił równocześnie jej dyplom na wydziale malarstwa warszawskiej ASP. Kasia pomalowała mieszkanie tak, żeby w zależności od funkcji danej przestrzeni odpowiadał jej kolor. Tak więc, biurko ma wyznaczone kolorami strefy na myszkę, klawiature etc. Dotyczy to również innych pomieszczeń. Generalnie wygląda to jak totalitarna wersja racjonalizacji przestrzeni życiowej, wszystko w imię utrzymania porządku. Traf chciał, że akurat w mieszkaniu jest przemeblowanie i drobny nieład zaburzył klarowność projektu.

Tu Katarzyna Przezwańska wraz z przyjaciółmi omawiają plany na przyszłość.

Oczywiście żaden pobyt w Warszawie nie może obyć się bez odwiedzin w Muzeum Techniki. Na stałej ekspozycjij m.in.:

radziecka odpowiedź na robota R2-D2

za tymi drzwiami...

...ukryta jest tzw. "szklana panienka"

a tu zdjęcie z ekspozycji komputerowej- komputer multimedialny:

gablota z publikacjami Piotra Zarzyckiego (kierownika działu przemysłu w Muzeum Techniki)

sęp:

i model radzieckiego samolotu pasażerskiego

oraz mapa Warszawy i okolic z naniesionymi miejscami upadku kosmicznych bolidów.

A oto kilka zdjęć z wystawy klocków lego. Jak widać, z klocków można zbudować wszystko, nie tylko obóz koncentracyjny:

A na koniec zdjęcia z wycieczki pod krzyż, który dziś miał już nie stać, a jednak stoi.

zdjęcie z obrońcami krzyża:

tłum dyskutuje:

pozdrawiam.